زلیخا چو گشت از می عشق مست      به دامان یوسف درآویخت دست    
چنان دیو شهوت رضا داده بود               که چون گرگ در یوسف افتاده بود    
بتی داشت بانوی مصر از رخام             بر او معتکف بامدادان و شام    
در آن لحظه رویش بپوشید و سر          مبادا که زشت آیدش در نظر    
غم آلوده یوسف به کنجی نشست       به سر بر ز نفس ستمگاره دست    
زلیخا دو دستش ببوسید و پای             که ای سست پیمان سرکش درآی    
به سندان دلی روی در هم مکش        به تندی پریشان مکن وقت خوش    
روان گشتش از دیده بر چهره جوی     که برگرد و ناپاکی از من مجوی    
تو در روی سنگی شدی شرمناک        مرا شرم باد از خداوند پاک    
چه سود از پشیمانی آید به کف           چو سرمایه‌ی عمر کردی تلف؟    
شراب از پی سرخ رویی خورند            وز او عاقبت زرد رویی برند    
به عذرآوری خواهش امروز کن            که فردا نماند مجال سخن  
 پلیدی کند گربه بر جای پاک                چو زشتش نماید بپوشد به خاک    
تو آزادی از ناپسندیده‌ها                      نترسی که بر وی فتد دیده‌ها    
براندیش ازان بنده‌ی پر گناه                که از خواجه مخفی شود چند گاه    
اگر بر نگردد به صدق و نیاز                 به زنجیر و بندش بیارند باز    
به کین آوری با کسی بر ستیز            که از وی گزیرت بود یا گریز    
کنون کرد باید عمل را حساب              نه وقتی که منشور گردد کتاب    
کسی گرچه بد کرد هم بد نکرد           که پیش از قیامت غم خود بخورد    
گر آیینه از آه گردد سیاه                    شود روشن آیینه‌ی دل به آه    
بترس از گناهان خویش این نفس        که روز قیامت نترسی ز کس